मला पुन्हा कॉलेजला येवू द्याना.... ... .. .

मी कॉलेजचा पहिला दिवस अजून सुद्धा आठवत होतो
त्यादिवशी वर जायचं कसं? ह्या भीती मुळे खालीच उभा होतो
खरतर कोणी नाही आहे आपल्या सोबत ह्याचाच विचार करत होतो
मला तर सगळ नवीन आहे, म्हणून फार अडखळत होतो
भीतभीतच का होई ना एक एक करत कॉलेज च्या पायरया चढत होतो
आठवतंय मला वर्गात सुद्धा एकटाच बेंच वर बसलो होतो
सुरवातीलाच काही अविस्मरणीय मित्राची ओळख झाली, धन्यवाद करतो त्यांना,
हात जोडून विनवणी करतो, मला पुन्हा कॉलेजला येवू द्याना.... ... .. .

कॉलेज मध्ये घालवलेला एक एक क्षण आठवत होतो
अजून काही मित्राची ओळख होवू दे, म्हणून वर्गातच बसलो होतो
नवीन नवीन होते कॉलेज म्हणून सर्व लेक्चर बसत होतो
समजत नव्ह्त सुरवातीला की, तरी मन लावून ऐकत होतो
नवीन नवीन असताना कॉलेज, मी कॉलेजला रोज येत होतो
पण कॉलेज सुटल्यावर मात्र खूप वेळ त्या मित्रासोबतच फिरत होतो
विसरू न शकणाऱ्या, त्या सर्व आठवणी, मला कोणी पुन्हा आणून द्या ना
हात जोडून विनवणी करतो, मला पुन्हा कॉलेजला येवू द्याना.... ... .. .

वर्गात मित्रासोबत घालवलेला एक एक क्षण पुन्हा आठवत होतो
बेंचवर सर्व मित्र एकाच बाजूला, ग्रुप नेच बसत होतो
सर जे काही सांगतात, त्यातल काही काहीच लिहित होतो
वहीवर नाही म्हणून काय झाले? बेंचवर सर्व कोरत होतो
सर्व मित्राची नावे पाठ होती, तरी बेंचवर लिहून काढत होतो
वहीची मागची पाने तर नवीन नवीन खेळ खेळूनच भरून घेत होतो
आता पुढे कोठल्याही खुर्चीत बसलो तरी पुन्हा एकदा बेंचवर बसू द्या ना
हात जोडून विनवणी करतो, मला पुन्हा कॉलेजला येवू द्याना.... ... .. .

कॉलेज मध्ये मित्रांबरोबर फिरलेला एक एक क्षण अजून एकदा आठवत होतो
वर्गातून कोणाला बाहेर काढलं तर सर्वच बाहेर जात होतो
वर्गात कमी पण कॉलेज समोर कट्ट्यावर रोज तासन तास गप्पा मारत होतो
नंतर नंतर सारे, डेफोल्तर (defaulter) लागलेल्या लेक्चरलाच बसत होतो
सकाळी सकाळी पहिल्या लेक्चरला फक्त चहाच पियुन येत होतो
म्हणून सारे जण त्या वडापावच्या गाडीवर रोजच जात होतो
ती कॉलेज ची सर्व वर्षे पुन्हा एकदा कोणीतरी <<हात जोडून विनवणी करतो, मला पुन्हा कॉलेजला येवू द्याना.... ... .. .

कॉलेज मध्ये मित्रासोबत घालवलेले सर्व दिवस पुन्हा एकदा आठवत होतो
प्रोजेक्ट च्या नावाखाली भरपूर वेळा सायबर ला जात होतो
वर्षाच्या शेवटी शेवटी IMP QSTNS साठी वह्यासाठी फिरत होतो
परीक्षेच्या दिवशी मात्र रात्र रात्र भर जागत होतो
टीटवाला, सिद्धीविनायक आम्ही सर्व परीक्षेच्या नंतरच जात होतो
FIRST CLASS, SECOND CLASS कशाला? पासा पुरतेच मार्क काढत होतो
अभ्यास थोडासाच करून पास झाल्याचा आनंद पुन्हा एकदा घेवू द्या ना
हात जोडून विनवणी करतो, मला पुन्हा कॉलेजला येवू द्याना.... ... .. .

कॉलेज मध्ये हि माझी एका सुंदर प्रेयसी....
बोललो नाही न कधी पण अगदी फोटोत दिसते तशी...
बोलायला जाम मजा यायची ...
यार ते दिवस पण न कसे भूर कीं उडून गेले...
आता फक्त त्या कोरड्या आठवणी....
हात जोडून विनवणी करतो, मला पुन्हा कॉलेजला येवू द्याना.... ... .. .

कॉलेज नियम सुद्धा पुन्हा एकदा आठवून बघत होतो
कॉलेज चा आय.डी. मात्र कोणी सांगितल्या वरच घालत होतो
लाय्बरी मध्ये तासन तास, फक्त गप्पा मारायलाच बसत होतो
लेक्चर मध्ये मात्र पुस्तकात कमी पण MOBILE वरच जास्त लक्ष देत होतो
RECESS मध्ये सारे मित्र CORRIDOR मध्ये खूप ओरडत होतो
कॉलेज चे नियम मात्र काही जनासामोरच पाळत होतो
COLLEGE चे RULES & REGULATIONS पुन्हा एकदा BREAK करू द्या ना
हात जोडून विनवणी करतो, मला पुन्हा कॉलेजला येवू द्याना.... ... .. .

ह्यापुढे काय होईल आपले, ह्याचा आता विचार करत होतो
आता सुद्धा मी त्याच आठवणी काढत होतो
येथून पुढे सगळ्यांना लक्षात ठेवू, म्हणून मनालाच बजावत होतो,
एवड्या लवकर का संपले कॉलेज ? म्हणून वेळेला दोष देत होतो
असे वाटत मी लहानपणा पासूनच कॉलेज ला जायला पाहिजे होतो
परत चालू व्हावं माझे कॉलेज म्हणून देवालाच विनवत होतो
हे सगळे आठवल्य तर रडायला येतंय, एकदा तरी थोडेसे रडू द्या ना
मला कॉलेज ला पुन्हा जायचं ! हात जोडून विनवणी करतो, मला पुन्हा कॉलेजला येवू द्याना.... 

मैत्री वरील आपले प्रेम
नेहमी असेच फुलत रहावे
तू नेहमी हसत रहाविस
आणि तुला हसवत मी रहावे..
-
कधी तू रुसून बसाविस
कधी मीही रुसून राहीन
रुसूनही सुद्धा मग आपण
एकाच वेळी सॉरी बोलावे..
-
कधी तू खोटं बोलावेस
मी ऐकत राहीन तुला
कधीतरी मीही बोलेन
तेंव्हा माफ़ कर मला..
-
डोळ्यांतुनी तुझ्या कधी
मी अश्रु ढाळू देणार नाही
आले जरी कधी चुकून
मातीमोल होवू देणार नाही..
-
पुढे काळही संपून जाईल
आणि शेवटी वेळही संपेल,
पण तरीही निरंतर राहील,
ती फक्त आपली मैत्री.

EYE TEST.

Find the small letter i..

IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIiIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII
...................
Find the letter M. this is hard.

NNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNMNNNNNNNNNNNNNN.

Find what is wr0ng.

ABCDEFGHIJKLNMOPQRSTUVWXYZ.

after the c0untdown make a wish.

10 9 8 7 6 5 4 3 2 1.

now wish.

if u dont paste this in to 5 groups ur wish will be opposite.. this is true

चहा फक्त एक पेय आहे
खरे तर त्यात काही दम नाही,
पण ज्याचाय्शी झाली चाहत त्याच्याबरोबर घेतला
की त्याची नशा मादिरेपेक्ष्या कमी नाही,
पण लग्नाआधी एकाच कपात पिलेल्या त्या चहाची कशालाही सर नाही
लग्नानंतर त्याच प्रेमासोबत एकाच कपात परत एकत्र बसून चहा प्यायला आजकाल कोणाला वेळच मिळत नाही....

A Cute Proposal By a Boy To his LOver :) :)
...

My NAme is "I" :)
.
.

My Problem is "LOVE" :)
.
.
My Solution is "YOU".
.
.
.
.
.
:)

A Cute Proposal By a Boy To his LOver :) :)
...

My NAme is "I" :)
.
.

My Problem is "LOVE" :)
.
.
My Solution is "YOU".
.
.
.
.
.
:)

प्रेम बिम सारंच असतं झूठ.
सरतेशेवटी एकंच सत्य, आपण एकटे नि अटळ असते ताटातूट.
प्रेमांत पडणं म्हणजे शब्दशः पडणं असतं.
सुरुवात आनंदाश्रूनी झाली तरी शेवटी मात्र आपल्या नशिबी रडणंच असतं.
एकत्रं जगण्या मरण्याच्या नुसत्या खायच्या आणा-भाका.
आणि अचानक एके दिवशी कळून चुकतात आपण केलेल्या साऱ्या चुका.
तिच्या डोळ्यातंच त्याला स्वतःचा चेहरा दिसतो.
पण तिनं नजर चुकवल्यावर मात्र त्याला स्वतःचा चेहराही अनोळखीच भासतो.
आता भविष्याची चिंता नसते त्याला,
पण तिला मात्र त्याच्यातंच तिचं भविष्य दिसतं.
व्यवहारी जगण्याच्या नादांत भविष्यांत हे प्रेम बिम मात्र पुरतं फसतं.
तिच्या प्रेमाखांतर तो आकाशातले चंद्र तारेहि तोडायला तयार असतो.
पण आता प्रत्येक चांदण्या रात्री अश्रूंनी त्याच्या डोळ्यांचा बांध फोडलेला असतो.
रोज रात्री डोळे सारी कुस भिजवतांत.
निजायचं विसरून फितूर, तिच्या खोट्या स्वप्नांनीही सुखावतांत.
कदाचित तिचीही अवस्था यापेक्षा वेगळी नसते.
दोघांचे पाणावलेले डोळे पाहून, नियती मात्र क्रूरपणे हसते.
आता सारं मागे सोडून, दोघेही मनापासून नव्यानं जगण्याचा प्रयत्न करतांत.
पण नव्या जीवनाच्या नव्या वळणावरही, जून्यांच आठवणी नव्यानं घर करतात.
पण नव्या जीवनाच्या नव्या वळणावरही, जून्यांच आठवणी नव्यानं घर करतात.

विसरून जावे सारे, जाणले मी, हेच बरे
ना मानावे कोणा आपुले, अंती ठरते हेच खरे

सुचते सारे तरल, तरी अबोल व्हावी बोली
ओठी असावे हसू, होता जरी नेत्रकड ओली
पुसता रांगोळी अंगणी, रंगकण तरीही ऊरे
ना मानावे कोणा आपुले, अंती ठरते हेच खरे

येते जरी तुझी आठव, हरेक माझ्या श्वासाला
दाटतो कंठ नेहमीच, माझा हरेक घासाला
तरी वाटते, आटून जावे, माझ्या मनीचे झरे
ना मानावे कोणा आपुले, अंती ठरते हेच खरे

मनाला काय पुसावे, काय घ्यावे-द्यावे मनाला
कोंडावी वाफ, रोखावे आसवांच्या घनाला
मात्र तुला पाहता क्षणी, ऊठती निश्चयावर चरे
ना मानावे कोणा आपुले, अंती ठरते हेच खरे

ईन्जिनिअरींग
पूर्ण सेमीस्टर कट्ट्यावर बसणारा प्रत्येकजण, आपण फावल्या वेळेत ईन्जिनिअरींगही करतोय हे सोयीस्कररीत्या विसरलेला असतो.
पण आता सबमिशनच्या लास्ट डेट्स ची चाहूल लागताच, त्याच्याही नकळ्त फाईलींच्या ढिगाऱ्यामधे तो अचानक घसरलेला असतो.
कॉलेजच्या नावाखाली दिवसाही हॉस्टेलच्या रूमवर झोपा काढणारे डोळे आता रात्र-रात्र जागतात.
एकेका सबजेक्टचं सबमिशन पूर्ण करण्यासठी सारेच एकमेकांकडे आता झेरॉक्स आणि राईट-अप्स मागतांत.
घाई-गडबडीत, थोडंफार वगळून, कसं का असेना एकेक फाईल आता कंप्लिट होऊ लागते.
कष्टाची सवय नसल्यानं डोळे, पाठ, कंबर, हात; सारं शरीरंच आता निर्वाणीची भाषा बोलू लागते.
रात्र जागून काढण्यासाठी चहा-कॉफीच्या टपरीवर रात्रीही वर्दळ वाढू लागते.
एरव्ही तास न तास बुड न हलवणारी गर्दीही आता एक कप चहा-कॉफीतंच तिथून पाय काढू लागते.
कणभरही माहीती नसलेले राईट-अप्स कॉपी केल्यावर फाईल चेक करण्याची आता येते वेळ.
आज ये, ऊद्या ये या निरोपांबरोबर एकेका प्रोफेसरकडे खेटे घालण्याचा सुरु होतो मग खेळ.
यामधे भर म्हणून की काय नोटिस बोर्डावर झळकते डिफॉल्टर्स लिस्ट.
रेग्युलरली इर्रेग्युलर असणाऱ्या भावी ईन्जिनियरच्या सबमिशनच्या कहाणीत येते आता नवीनंच ट्विस्ट.
ऊद्याच्या एन्जिनियरचं सबमिशन चेक करुन डिटेन्शन टाळण्यासाठी पाच-पाच पेपर लिहून आणण्याची शिक्षा निश्चित होते.
याचं-त्याचं कॉपी करुन, जमेल तेवढं वगळून ही शिक्षाही मान खाली घालून आता भोगली जाते.
या एका महिन्यापुरता मात्र प्रत्येकालांच ईन्जिनिअरींगचा मनापासून तिटकारा येऊ लागतो.
सगळ्यांचे नखरे सहन करताना प्रत्येकजण प्रोफेसरपासून एच.ओ.डि आणि प्रिन्सिपललाही शिव्यांची लाखोली वाहू लागतो.
पि.एल. चालू झाली तरी अजून एकेका विषयाची तोंडओळखही व्हायची असते.
कुठल्या सबजेक्टला कोणत्या ऑथरचं पुस्तक वापरायचं हे ही अजून ठरलेले नसते.
सबमिशन संपून अभ्यासाला सुरुवात करेपर्यंत डोळे पांढरे व्हायची वेळ येऊ लागते.
स्कोरींगचं भूत मानगुटीवरून उतरून, कट-टू-कट मॅजिक फिगर गाठण्याची महत्वकांक्षा आता मनी पूनर्जन्म घेऊ लागते.
दिवसभर कट्ट्यावर दिसणाऱ्या टाळक्यांची गर्दी आता लायब्ररीमधे होऊ लागते जमा.
दिवस-रात्र पुस्तकांत डोकं खपवून अभ्यास करताना, खाणं-पिणं नि तब्येतीची कुणालांच नसते तमा.
असांच एकेक दिवस मोजताना परीक्षेचा तो अप्रिय दिवस येऊन ठेपतो.
कितही अभ्यास केला तरी एक्झामच्या पहिल्या बेलबरोबर प्रत्येकाच्या काळजाचा ठोका चुकतो.
एकेका पेपरबरोबर एटिकेटिच्या लिस्टमधे पडू लागते भर.
एटिकेटिमधे का असेना पास होण्याची खात्री होतांच, पुढच्या सेमिस्टरला मात्रं ऑल-क्लिअर होण्याची योजना मनी करू लागते घर.
शेवटचा पेपर संपताच पुढच्या सेमिस्टरला पहिल्यापासून अभ्यास करायचा, असं प्रत्येकजण अगदी शपथेवर ठरवतो.
पण पुढच्या सेमिस्टरच्या पहिल्या दिवसापासून कट्ट्याचा ईतिहासंच प्रत्येकजण ईमाने-एतबारे गिरवतो.

हट साला... हि काय जिंदगी आहे?

रोज सकाळ प्रहरी,
नांदतो मुखात राम,
सांच्याला मात्र ठरलेला,
राम्या रामोशी अन जाम ..

हट.. साला...

वेळे आधी वेळेसाठीच
जोरात फक्त धावणे,
ठरलेल्या दिशांना,
आता आणखी किती उजाळणे?

हट.. साला..

आऊच.. कौच.. व्वाव ..
एवढाच काय तो संभोंग?
जल्ला हा तर फक्त,
रोज नव्याने उद्भवणारा रोग..

हट साला..

कोण आला कोण गेला?
याचा हिशोब ठेवायचा कुणी?
जो गेला तो विठ्ठल,
जो उरला तोच 'गनी'...

हट साला..

नव्याने छळते हि दुनिया,
अन नव्याने होतो मी गुलाम,
ओठांवर लाली सजवून,
रात गई बात गई, चल निकल..
अब तेरा क्या काम?

अशीच सजते रोज मैफल,